Topmenu

Activiteiten 2019-2020

End of summer party op de Goyer

Eindelijk weer eens een stukkie over een Rotary activiteit en niet over de corona of  de scribent’ s gezondheidsperikelen.  Herfststorm Francis  had gelukkig besloten zijn werkzaamheden op woensdag af te ronden, dus we konden donderdag met een gerust hart plaatsnemen  onder zeilen overkapping van het terras van de golf. Het groen vertoonde nog de impact van het dorre voorjaar maar dat mocht de pret niet drukken voor een handjevol golfers. André en Ine waren er niet bij en dat was even wennen; zij speelden het echtparentoernooi tijdens de golfweek van Spandersbosch.

Ook hier corona maatregelen. Met halfronde latjes waren looppaden aangegeven op de donker houten vloer. Ik weet niet of ze de corona beteugelen, maar er zal vast nog wel iemand zijn enkel op breken. Inboeken verliep via een QR code of potlood en papier. Dit jaar geen lange tafels, maar tafeltjes van drie hetgeen tot een enkel gebroken huwelijk leidde. De sfeer was gemoedelijk, men was duidelijk blij elkaar te zien. De bijeenkomst leek meer op een eerste bijeenkomst in het nieuwe jaar dan een afsluiting van het zomerseizoen.  Een zomerseizoen dat dit jaar woest en ledig was. De tijd werd natuurlijk wel gevuld, breek me de bek niet los, maar ik hoorde niet van boeiende vakantiereizen. Netty vertelde ons hoe de familie Spruit schipperde met corona. Het is opvallend dat de oudere generatie toch wat meer bereid is de zaak serieus te nemen dan de jongere. Ook wij hadden binnen de marges van corona feest gevierd. Het 25-jarig huwelijksfeest van onze oudste dochter en de zestigste verjaardag van haar echtgenoot. Had een groot feest moeten worden, maar was nu beperkt tot de twee betrokken families. Je past op, maar onwillekeurig tel je toch de incubatiedagen af.

De keuken van de golf is nog steeds goed. De maaltijd werd geopend met een bisque. In de soep lag een rondelle van naar ik aanneem een tartaar van rauwe garnalen. Ik had er wat langer bewonderend naar moeten kijken. Nu voelde ik dat de rondelle in het midden nog koud was. De hoofdmaaltijd bestond uit een forse sliptong  het Franse frietjes en groenten waar het zilte lamsoor in te vinden was. Een lekkere dragonsaus  voor vis en frietjes was een treffer.

Ik wilde de avond eigenlijk over slaan. Els vond dat we er uit moesten. Zij had wederom gelijk.

Huizen, 28/08/2020
Henk Kok

2e zomerbijeenkomst bij Familie Rens.

11 enthousiast leden/partners genoten op individuele afstand in de tuin van Rens&Nienke van het samenzijn en de hapjes die geserveerd werden.

Rens schreef aan de deelnemers dat van de afmeldingen die hij ontvangen heeft de helft terughoudendheid betrof ivm Covid19 aan deelname van groepsbijeenkomsten.
Persoonlijk vraag ik mij af of je jezelf niet tekort doet door afwezigheid bij deze Rotarybijeenkomst. In de frisse buitenlucht, met een fietstochtje of wandeltocht naar de Costerus tuin, die ruim genoeg is om 2 van onze volledige Rotaryclubleden op afstand plaats te bieden.

Rens gaf in zijn welkomsverhaal aan dat Nienke en hij de volgende dag op vakantie naar Oostenrijk zouden gaan. Rens karakteriserend maakt het hem niet uit hij dan de avond van te voren een Rotarybijeenkomst organiseert. Met alle complimenten.

In de mededelingen werd verteld dat Rick Scholten met een hernia op bed ligt.
Jolien in Frankrijk in het familiehuis met vakantie geweest is en inmiddels weer thuis is.

In de Costerustuin aan de Zonnelaan liep iedereen z’n eigen rondje. Met als hulpmiddel de Plantnet app.
Het bijzondere hiervan is dat je de camera van je mobiele telefoon richt op een plant en je dan informatie krijgt over deze plant.
Ik realiseerde mij dat planten aangeduid worden met hun Latijnse naam, zoals Hibiscus Rosa-Sinensis L. (Chinese Roos) of Taraxacum Officinale F.H. Wigg (Paardenbloem).

Maar in de dierenwereld noemen het beestje gewoon bij z’n Nederlandse naam en in andere landen ook in de lokale taal. Best vreemd.

Na bezoek aan de Costerustuin werden we bij Rens &Nienke getrakteerd op een toetje.
Tot rond 21.00 uur babbelden we weer vrolijk verder over van alles en nog wat.

Dank Rens & Nienke voor jullie gastvrijheid.

De volgende bijeenkomst is op do. 27 augustus op de Goyer Golf&Countryclub in Eemnes.

Erik Hemmes


1e zomerbijeenkomst bij Familie Hemmes.

Dankzij de gastvrijheid van Erik en Margriet waren we welkom in hun huis en tuin om tijdens deze zomer toch eens daadwerkelijk bij elkaar te komen.
In totaal waren we met 12 leden en 6 partners en genoten bij aankomst van een heerlijk welkomstdrankje in de gezellige tuin met diverse zitjes.
Hier werd ook het Roeng Reang Thais eten genuttigd hetgeen zeer smakelijk was.

Binnen konden we daarna luisteren naar het 5,6,7,8 minuten praatje van Charlotte. Over thuis en over haar nieuwe functie van manager van de Nederlandse Franchise Vereniging (NFV) op de Vaartweg in Hilversum.( 190 leden van de ruim 900 franchisegevers in NL.)

Daarna Rens die vertelde over de PUM- vereniging van doorgaans gepensioneerde managers die hun capaciteiten ter beschikking stellen van landen/bedrijven die hen hard nodig hebben, maar het niet kunnen betalen.
Omdat reizen naar die landen nu niet mogelijk is, vindt de dienstverlening online plaats. En dat werkt ook nog.

Rens planned deze zomer ook nog een bijeenkomst, waarschijnlijk in het Pinetum.
Erik planned op do. 27 aug. end of summer party op de Goyer – driving range, diner op het balcon/terras van de Goyer Golf in Eemnes.

Het was heel gezellig met dank aan Margriet en Erik voor de organisatie.

Hilversum, 16 juli 2020

Bezoek Vliegveld Hilversum.

Gevoelens.

Als je erbij nadenkt zijn gevoelens rare verschijnselen. Ze duiken op, zonder dat je er invloed op hebt. De bijeenkomst op vliegveld Hilversum-Amsterdam ( ik zag het echt op een bord staan) gaf aanleiding tot een baaierd aan gevoelens. In willekeurige volgorde;

Sinds ik tijdens de oorlog Amerikaanse B-17’s bij de dag bombardementen aan flarden geschoten heel laag over Amsterdam zag  vliegen, raakte ik enthousiast over vliegtuigen. Toen de Amerikanen de beschikking kregen over jagers met een grotere actieradius dan de Engelse Spitfire  zag ik luchtgevechten boven Amsterdam. Met neerstortende vliegtuigen en piloten aan parachutes en al. Na de oorlog was ik vaak op een landweggetje te vinden dat langs de Fokkerfabrieken  liep. Daar zag ik in november 1955 de eerste onbedoelde vlucht van de F 27 met Gerben Sonderman  in de cockpit. 30 cm hoog en honderd meter lang. Kortom de luchtvaart heeft altijd mijn aandacht gehad. En die gevoelens werden weer gereanimeerd door de uitnodiging voor een clubbijeenkomst op het vliegveld. De oproep om vooral camera en verrekijker mee te nemen deed de rest.

Na drie maanden onder een tegel geleefd te hebben moesten er ook wel wat gevoelens overwonnen worden die te maken hebben met corona onveiligheid.

Er waren echter ook de gevoelens dat je de oude makkers en makkerinnen weer eens full colour en in 3-D wilde waarnemen. De twijfel werd helemaal weggenomen toen ik van Els vernam dat ik wel moest. Jammer voor Piet, want die had er dan nog bij gepast, maar het is niet anders.

De opstelling van de zitplaatsen was corona-bestendig. Er was echter geen rekening gehouden met het traject van de zon, hetgeen leidde tot herschikking van het meubilair. 1½ meter anmehoela. Het was goed een  aselecte keuze van de leden te zien. Zij die menen dat ik met mijn aandacht teveel bij mijn camera was voelen dat goed aan. Ik had een echte meegenomen die al tijden, om precies te zijn sinds de nieuwjaarsbijeenkomst, op de plank had geleden. De flits weigerde open te klikken. Na een intense behandeling van: gecomprimeerde lucht, contact proof spray en kruipolie  deed hij zoeven waar hij voor bestemd is. Hij klikte open hetgeen een gevoelen van groot welbehagen induceerde. Terug naar gisterenavond. De benoeming tot Paul Harris Fellow vond ik een hele eer. Toch voelde (hier heb je de gevoelens weer) een beetje onterecht aan. Ik ben nog niet zo erg als Beets, die ooit uitgeroepen schijnt te hebben: Ik moet dichten anders barst ik. Wel is er in mij een ontegenzeggelijke drang om te schrijven. In dit kader wil ik eens een pluim steken op de hoed van een andere fellow. Dat heeft betrekking op mijn ervaringen van vorig jaar. Ik hoop dat het jullie bespaard blijft, maar als je medegedeeld wordt dat je kanker met uitzaaiingen hebt dan heeft dat enige impact. Hoe je het ook probeert te relativeren, het houdt je ieder wakend moment bezig.  Voor de hand liggend is je gevoelens te delen met je partner. Hoewel ik me durf voor te staan op een op staal gefundeerd huwelijk, was ik toch bang voor de corrosieve werking van dat permanente gekanker van mij op het voornoemde fundament. Door een toeval wisselde ik een mailtje uit met Esther. Zij reageerde warm en begripvol en promoveerde ik haar tot mijn veiligheidsventiel. Wel streefde ik ernaar dat ze ook plezier beleefde aan mijn gezemel en als ik haar moet geloven ben ik daarin geslaagd. Dat neemt natuurlijk niet weg dat de klappen op de schouder en andersoortige belangstelling door de vrienden getoond ook tot steun waren. Ik zou graag nu vertellen hoe het met me is. Ik moet echter bekennen dat ik geen idee heb. Ik haal om de drie maanden een injectie. De aangekondigde bijwerkingen beginnen hun tol te eisen. Tot nu toe ben ik aan de stemmingswisselingen ontsnapt. Ik heb nog twee jaar te gaan. Niet met leven (garantie tot de doek) maar met die injecties welteverstaan. Door de corona zijn verdere onderzoekingen en afspraken op de lange baan geschoven. Ik zie dat maar als een goed teken. Op die manier kun je je gevoelens dan toch misschien een beetje sturen.

Huizen, 26 juni 2020
HENK KOK

 

Nieuwjaarsbijeenkomst 2020.

In de Tesselschadekerk verzamelden zich 60 personen. Er zijn vele kerkgenootschappen die hiervoor hun handen zouden dichtknijpen. Er was het weerzien van vele oude gezichten. En sommigen had ik inderdaad een jaar niet gezien.  In die tussentijd is er nog wel wat veranderd in mijn bestaan en uit de bodylanguage van sommigen leidde ik af dat ze dachten dat ik al dood was. Ik was dat niet en heb vooralsnog geen plannen of vooruitzichten in de richting. Als je tachtig bent geldt de garantie natuurlijk tot de deur. Wel oud maar nog niet in een rolstoel, want de vele trappetjes en hoogwaterdrempels zouden dan een hindernis kunnen vormen. Ik nam plaats onder het Laatste Avondmaal, zodat ik strategisch de nieuwe bezoekers zag aankomen. Met het aantal steeg ook het geluidsvolume. Er werd verslag gedaan van het afgelopen jaar en plannen onthuld voor het nieuwe jaar. Tom had het over reizen naar risicovolle gebieden. Het gebouw was goed voor de fotograaf. De glimmende zinken of aluminium plafonds functioneerden prima als reflector. Er werd een Indisch buffet opgebouwd. Een soort gado gado in losse onderdelen.  Uitermate smakelijk, hoewel er van mij nog wel wat sambal had bij gemogen.  Onder de trap in de hal werd muziek gespeeld. Hele goede muziek waar je in de grotere ruimte niets van hoorde. Misschien hadden ze een betere plek verdiend. Uiteraard was er de speech van de voorzitter die verhaalde van alle wapenfeiten die reeds behaald zijn en van de plannen die er nog zijn voor de toekomst. Door collegiaal ingrijpen kwamen toch alle aspecten ter tafel. Hij kondigde het voorzitterschap aan van Charlotte. De toekomst van onze club blijft er goed uitzien. Nu nog even wat nieuwe leden. Uiteraard werd er ook stilgestaan bij twee zieke leden: André Sijtsma en Jolien.
Erik had tegenover mij de wens geuit om groepfoto’s te maken. De gedachte aan de stoep voor de kerk werd gelukkig niet meer geopperd. Zojuist heb ik de resultaten gezien en bewerkt. Het is niet slecht geworden. We kunnen de bijeenkomst zien als een goed begin, dus het vertrouwen in de rest van het jaar lijkt gerechtvaardigd.

Huizen, 6/01/2020
HENK KOK

Bezoek Gouverneur.

Met lichtelijk samengeknepen billen ging ik naar de club waar we die avond de gouverneur zouden ontvangen. Dat ongemak kwam voort uit het dedain waarmee in voorafgaande jaren over en zelfs tot de gouverneur gesproken werd. Op de lagere school leerde ik bij geschiedenis dat 50 v. Chr. De Batavieren bij Lobith in ons land kwamen. Zij waren gastvrij en trouw aan hun eens gegeven woord. Met deze simplificatie moest ik het doen tot ik een school verderop wat meer informatie kreeg. Van die gastvrijheid merkte ik de laatste jaren weinig. Ik kon me ook niet drukken. Ik moest niet alleen het weekbericht schrijven, maar ook het voorwoord voor mijn rekening nemen en op verzoek van Erik zorgen voor snoepjes.  En uiteraard het stukkie schrijven.  Het lief en leed bericht over Jolien had natuurlijk de grootste impact. Maar ook de voordracht van de gouverneur zette me aan het denken.  Rotary krimpt in Noord-Amerika en West-Europa. Het kan niet meer van een actieve ledenwerving komen om deze ontwikkeling te keren. Het maatschappelijk speelveld is veranderd. Lid zijn van Rotary verschaft geen aanzien meer. Erik gaf met het  NRC artikel al een inzicht in de huidige verenigingsvormen. Misschien doe ik het onrecht maar ik vond het stuk wel erg gericht op het rendement voor het lid en de servicegedachte kwam ik niet echt tegen. En de doelgroepen die werden genoemd deden mij tasten naar mijn achteruit. De gouverneur gaf voorbeelden van nieuwe vormen waarbij de servicegedachte overeind bleef, maar waarbij het tijdbeslag en de met het lidmaatschap gepaard gaande kosten werden gereduceerd.

Barry Koperberg kwam ook nog even verhalen  van de huidige stand van zaken van Wings for Aid. Klein begonnen met letterlijk lege kartonnen dozen en nu op het punt  om mondiaal door te breken, omdat defensie en de logistieke sector het idee omarmd hebben. Hij kwam niet eens om te vragen iets te geven of iets te doen. Moge zijn enthousiasme over ons vaardig worden. Dan zullen we de honderd wel halen.

Huizen, 13/12/2019
HENK KOK

Sinterklaas 2019 .

Van spelletjes houd ik niet en Sinterklaas vieren we al in geen jaren. Het was dan ook met gemengde gevoelens dat ik de tocht naar Hilversum maakte om Sinterklaas te vieren. Van enkele bloed- en aanverwanten had ik te horen gekregen wat mij waarschijnlijk te wachten stond. Een soort pesten, maar dan met cadeautjes en dobbelstenen. De parkeerplaats bij de Unie was verdacht leeg en alleen in de keuken brandde licht. Op de deur vond ik een A-4 tje met de aankondiging dat ik in het gebouw Santbergen verwacht werd. De Koninginneweg was nog steeds afgesloten, maar dank zij Miep stond ik tien minuten later, voor de tweede keer in veertien dagen,  op de Noorderweg een Hilversumse parkeerpaal te voeren, iets waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb. Aangekomen bij Santbergen trof in André aan, die vergeefs trachtte binnen te komen. Even later moet hij toch op de juiste knop gedrukt hebben, want toen verscheen Kim om ons binnen te laten in een gebouw dat het certificaat voor geboden toegang op zijn buik kan schrijven, want je blijft trappetjes op- en aflopen. Zestien leden werden verwacht in een ruimte die als ontspanningsruimte te boek zal staan. Met bar en koffiezetapparaat. En een rood plafond wat bij het indirect flitsen leidde tot allemaal  hoge bloeddruk hoofden, die echter met het bewerkingsprogramma gemakkelijk te corrigeren waren. Ging het in het dagelijks bestaan ook maar zo gemakkelijk. De tocht naar Santbergen werd noodzakelijk gemaakt, omdat de Unie gesloten was. Rick, Kim en  Esther moesten improviseren en slaagden daar voorbeeldig in. Er verscheen een Chinees met een smakelijke maaltijd, er waren bier en wijn en zelfs soft.  En toen volgde het hoogtepunt van de avond. Via een ingewikkeld systeem met dobbelstenen in blaartrekkende kleuren werden de ingebrachte cadeautjes over de aanwezigen verdeeld. Het was een beetje als riskant beleggen op de beurs: Zo was je rijk en dan had je niets meer. Dat was vooral het geval met de grote dobbelstenen waar iedere zijde een opdracht inhield. Hoe leuk het was blijkt hopelijk uit de begeleidende foto’s. Miep leidde mij via Anna’s Hoeve weer naar huis. Daar aangekomen las Els een bericht voor dat Esther om drie uur via WhatsApp had verzonden. Toen brachten we echter het seniorenblad van CPOB/KBO rond. Rick had aan mijn mobiele nummer nog een SMS-je gestuurd. Mijn Nokia 3130 die nog met antraciet gestookt wordt, ligt echter werkeloos naast mijn p.c. en wordt alleen gebruikt om met SMS in te loggen bij mijn DigiD. Ondanks de onbereikbaarheid was alles nog goed gekomen en konden we terugkijken op een gezellige avond.

Huizen,6/12/2019
Henk Kok

Bezoek aan de Voedselbank .

Onwillekeurig moest ik denken aan mijn eigen ervaringen met voedselverstrekking toen ik een parkeerplaats zocht in de gribus die Korte Noorderweg heet. Het heette toen gaarkeuken en het vinden van een parkeerplek was geen issue, want je mocht al blij zijn als je je fiets nog had. Het speelde zich af in wat later de gymzaal van mijn HBS zou worden. Kiezen hoefde je niet, want er was één “gerecht” waterige soep van aardappelschillen. Ik heb er een hekel aan buffetmaaltijden aan overgehouden.  Ik wil nooit meer in de rij staan voor mijn eten. Enfin gauw dit deurtje naar het verleden dichtgooien en terug naar de harde werkelijkheid van 2019 die nog steeds is:  Waar laat ik mijn auto en hoe val ik af. Er bleek betaald te moeten worden voor het parkeren. De paal stond in het duister en op de tast ging ik aan de gang. Het geld verdween, maar ik zag nergens een kaartje. Gelukkig kwam Esther me redden. Met haar smartphone waren de opdrachten te lezen en contactloos kon ik een kaartje kopen. Er bleek al een kaartje achter een schermpje te zitten. Ik legde de twee kaartjes op mijn dashboard maar besloot geen rekening te houden met het feit dat de parkeerboa de twee tijden bij elkaar op zou kunnen tellen en dat ik 8.31 uur aan moest houden voor mijn vertrek. Wij werden allerhartelijkst ontvangen door enkele dames en Gert Haas, een schoonbroer van André R. Hij is algemeen coördinator. De gehele organisatie bestaat uit vrijwilligers. Hij sprak aan de hand van een uitgebreide Powerpoint, die hij beloofde aan André op te sturen. Claudia pende het weekbericht en de gegevens hoef ik hier dus niet de repliceren en kan ik me beperken tot een sfeerschets. Elke week kunnen mensen die daarvoor in aanmerking komen een voedselpakket ophalen voor 3 dagen eten dat gebaseerd is op hun wensen (halal) en gezinssituatie. In Nederland leven maar liefst 1 mln. mensen onder de armoedegrens. De conjunctuur zorgt voor de krimp en de rek in dit aantal. In de huidige situatie is de vraag naar de diensten geringer dan in het dieptepunt van de crisis. Ik kreeg de indruk van een geoliede organisatie waar men op het scherp van de snede moet zorgen voor de continuïteit.  Ik kon niet blijven bij de napraat en de borrel. In het duister zag ik een parkeerboa met zijn handcomputer auto’s bekeuren. Ik hoop dat onze andere leden ook daaraan ontsnapten.

Huizen, 29/11/2019
HENK KOK

 

Oud voorzitterdiner 2019.

In “ Het Grote Boek “ wordt fantasievol de jaarlijkse bijeenkomst van de oud-voorzitters weergegeven. Ooit was dit een geheim gezelschap, maar tegenwoordig mag ik daar vrij over praten. In  het verslag van 1988, een jaar voor ik zelf in dit gremium verscheen, staat een foto met alle aanwezigen. Van het hele clubje leeft er nog één; Dick Roest. Helaas was Dick er deze keer niet bij vanwege ziekte. We waren met zijn vijftienen in Parc het restaurant op de zoutbunker. Een paar verdiepingen lager zitten de zoutwatervissen achter het glas en in het restaurant de gasten. Zij die zich met de inrichting bezig hebben gehouden realiseerden zich waarschijnlijk dat rondlopende glazen wanden vreemde dingen kunnen doen met de akoestiek en werd er vervolgens een plafond geïnstalleerd  dat alle geluid afvangt. Het was dan ook niet gemakkelijk van de ene kant van de tafel de andere te bereiken. Naast de gebruikelijke koetjes en kalfjes werd er door enkelen ook gewag gemaakt van de nieuwe levensfase waarin ze zijn komen te verkeren. Ieder gaat daar op zijn eigen manier mee om. De een reist zich een rotje langs cultuur; de ander moet zich inhouden om toch niet weer aan de slag te gaan. Een derde staat nog op de rand en vreest een aanval van labor interruptus. Het gebodene kon de toets der kritiek doorstaan. Ook Parc heeft het vergeten stukje vlees, de bavette, ontdekt. Samen met longhaas en de picanha ontsnapt het tegenwoordig aan een carrière in de rookworst en wordt als volwaardig gerecht opgediend. Ik had er geen moppers over en ook over de roodbaars hoorde ik geen wanklanken. Aangespoord door Kim koos ik de Eton Mess als toetje. Het deed me denken aan de mess waarin Engeland momenteel verkeert en die voornamelijk te danken is aan in Eton opgeleide mannen. Het toetje was echter opgetrokken uit schotsen dun zoet smakend piepschuim en een ijsje. Inderdaad verrassend en heel smakelijk. Lambert was ook weer van de partij. Hij is inmiddels lid van de past Rotarian in Apeldoorn en is getrouwd met Wil, waar hij, na het overlijden van Gini, 12½ jaar een Latrelatie mee had. Hij heeft zich ten doel gesteld  minstens zo lang gepensioneerd te zijn als zijn werkzame leven geduurd heeft. Hij rijdt dan ook voorzichtig. Op de terugweg naar huis reed ik achter hem op de A-27. Ondanks de dubbele uitlaten van zijn BMW hield hij een beschaafde snelheid aan. Het was een door Max goed georganiseerde bijeenkomst. Ik zou zeggen: Zorg dat je er bij komt. Word je gevraagd zeg niet nee. Onder hen die de liedjes raden waaruit  de laatste zin is opgetrokken wordt een voetreis naar Rome verloot.

Huizen, 7/11/2019 HENK KOK

5e donderdag in oktober.

Eigenlijk had ik mijn portie Rotary wel gehad. Vier dagen met leden van het Oekraïense jongeren koor van ’s ochtends vroeg tot ’s ochtends zeer vroeg hakt er wel in op onze leeftijd. Maar het was de 5e donderdag van de maand en Els liet zich de kans om haar vriendinnen van de binnenband weer eens te ontmoeten niet ontnemen.  Bovendien moest ik het weekbericht schrijven en werd ook geacht een stukkie te schrijven. Dus op naar Boeddha, waar ik nooit binnen kan stappen zonder aan Leen te denken.  De Brand bij Boeddha en de Bijlmer ramp vormden toch wel de hoogtepunten in zijn carrière, voor zover je in dit soort gevallen van hoogtepunten kunt spreken. Kim  kondigde een uitgeklede vergadering aan. We zaten aan twee tafels tussen twee schaamschotten van kralen gordijnen. Erg isoleren deed dat natuurlijk niet, maar er waren maar weinig bezoekers die we met onze Rotary rituelen zouden kunnen storen. De econoom in mij vroeg zich natuurlijk onmiddellijk af hoe ze in hemelsnaam rond konden komen. Er werd ons een prima maaltijd voorgeschoteld bestaande uit vier gerechten met knisperend verse groente, malse kip en rundvlees, begeleid door witte rijst, bami en nasi. Het is jammer dat dit type restaurant wat in de verdrukking dreigt te komen. Ik prefereer het boven  het modieuze eten op een bedje van met een schuimpje van en drie druppels saus. Het  eerste drankje werd door Rick aangeboden, het tweede door de club ( zit dus bij je kwartaalafrekening). En toen werd het tijd om naar Diederick Kraaijeveld te gaan. Mussenstraat 2 voerde ik bij Miep in. Miep hield geen rekening met de carterkrakers en dus ging ik een andere kant op. Zij was verbolgen en deed geen mond meer open. Wij parkeerden in de Merelstraat en gingen te voet op zoek. Voor mij was het een walk down memory lane. Al die adressen waar vroeger bedrijven hadden gezeten: Roter, Brandsma. Brandsma  heet nu Fabrique Ludique. Werf 35 werd gevuld door mediabedrijven, maar Oud Hout kon ik niet vinden. We waren er eerder. Hij zat toen nog in een school en had en prachtig portret hangen van de net gekozen Amerikaanse president Obama. Hij droomde dat het in het Witte Huis zou komen te hangen. Er hing ook een levensechte All Star basketbalschoon, twee meter groot, waarbij je de zweetvoeten kon ruiken.  Wij moesten het allemaal missen. Vanmorgen op de sportschool zag ik iemand lopen in het shirt van de Gooise Fietstoer. Ik maakte mij bekend als de stallingsbaas. Hij was vol lof over de organisatie en had ervan genoten. Dat geeft je geloof in Rotary toch weer een boost.

Huizen, 1/11/2019
Henk Kok

 

Jongenskoor Dzvinochok ( de Klokjes).

Heerlijk hands on project. En het bevatte: jeugd, cultuur en internationale contacten. Je mag verwachten dat zo’n project op golven van enthousiasme kan rekenen. Ik zat echter met samengeknepen  billen te luisteren als Esther in de club met ongefundeerd optimisme vertelde dat, na weken leuren, nog maar de helft van onze gasten onderdak gebracht hoefde te worden. Slechts door een klein barstje in haar optimistisch pantser ontsnapte de verzuchting dat  zij zich werkelijk afvroeg of Rotary haar club nog wel is. Ik heb haar toegefluisterd dat ik er alle begrip voor had, maar dat ik hoopte dat zij het uit haar hoofd zou laten.
De nood werd duidelijk gemaakt toen het aanbod van Els en mij om twee knapen te huisvesten werd geaccepteerd. Vorige jaar werd dat aanbod nog van de hand gewezen vanwege de afstand.  Er werd niet bij gezegd dat het natuurlijk veel leuker is om koorknapen te huisvesten bij jonge gezinnen dan bij twee tachtigers.
En zo konden we maandag om 10.00 uur bij het Raadhuis Hakim en Tymur ophalen. Het was de eerste keer dat het later werd. In Huizen aangekomen werd er onmiddellijk gevraagd naar onze Wifi en versmolten zij met hun beeldscherm. We hadden het niet met ze getroffen.
Ook tegen het eten werd  anders aangekeken. Enfin, hier ga ik maar niet verder op in. Het concert ’s avonds in De Waaierkerk was fantastisch. Russisch orthodox religieuze liederen; Oekraïense volksliederen; westerse musicals etc. Wel viel me op dat tijdens de voorstelling  steeds koorknapen verdwenen. Ook mijn gasten kwamen na de pauze niet terug. Toen ik ze vroeg wat daar de oorzaak van was, gaf Hakim een goede impressie van een stervende zwaan.  Überhaupt vraag ik me af of onze arbeidsinspectie akkoord was gegaan met het programma. Pas na het middernachtelijk uur kwamen we thuis en  ’s ochtends was het weer vroeg aantreden voor optredens in Brielle, Breda en Oisterwijk. Toen ik de jongens op woensdag ophaalde en we om twaalf uur richting Huizen konden afreizen viel Hakim op mijn handrem in slaap en was moeilijk wakker te krijgen. Thuisgekomen verdwenen ze beiden naar bed zonder een woord te zeggen. De contacten met de gastgezinnen waren leuk. Ik hoorde jaloers de leuke verhalen aan. Het was een in meer dan één opzicht interessante ervaring.

Huizen, 31/10/2019
Henk Kok

 

De Gooise Toer

Waarschijnlijk als nawee van zijn voorzittersjaar bleek Jaap trekker te moeten zijn van de Gooise Toer, een fietstocht voor het vergeten kind. Na overleg met het parlement gaven Els en ik ons op om hand- en spandiensten te verlenen. We wisten zelfs onze jongste dochter Annette te bewegen daadwerkelijk aan de tocht deel te nemen. Ik had geen idee waaraan ik mijn nazaat zou onderwerpen. Gelukkig vindt ze me nog steeds aardig. Zondag 29 september zal de boeken ingaan als een der natste dagen van het jaar. Els en ik werden om half acht verwacht bij de Groene Afslag om het beheer van de fietsenstalling op ons te nemen. De laatste keer dat ik in dat pand was geweest was om twee heteluchtovens af te leveren bij de asielzoekers. Van de hele ploeg die daarbij betrokken was zijn alleen André en ik nog bij de club. Al vrij vlot meldden zich de eerste coureurs. Omils worden ze geloof ik genoemd. Old men in Lycra. Afgetrainde lijven op carbonfietsen. Jaap zelf stond bij de ingang van het terrein en had geen moeite om de bezoekers van het Talpafeest te onderscheiden van onze doelgroep. Het deed bij mij herinneringen opwellen aan een sci-fi boek dat ik lang geleden las over de evolutie van de mens waarbij naast elkaar te zware gedrongen mensen zich ontwikkelden naast slanke leptosomen met grotere hoofden.  Onze fietsers leken precies op het in dat boek geschetste beeld. Als ze hun helm afzetten werden het hoofd  tot normale proporties gereduceerd. Als liefhebber van mooie fietsen heb ik staan likkebaarden. Toch stal een 27 jaar oude Presto mijn hart. Nog gewoon met Reynolds stalen buizen en lugs in mekaar gelast en afgemonteerd met een prachtige Campagnolo-groep. En handgemaakt op de Haarlemmerstraat in Amsterdam. Wij spraken de fietsers bemoedigend toe. Van teruggekomen fietsers hoorden we dat lokale etters de routepijlen verwijderd hadden. Ook waren er niet voldoende routebeschrijvingen. Mijn dochter had de route in haar navigatieapparaat geplaatst en had de rit dus kunnen volbrengen. Toen André ons om kwart over twaalf kwam aflossen mochten we thuis weer opwarmen. ’s Avonds kwamen we weer in de Groene Afslag bijeen. Ca vijftig personen van dertien clubs. Tien waren aan onze club gelieerd. Geen slechte score, maar de betrokkenheid kan wat groter. Met de gebruikelijke cheque voor visueel gehandicapten werd € 10.000,- overhandigd aan de stichting Vergeten Kinderen. Voorwaar een mooi resultaat.

Huizen, 30/09/2019
Henk Kok

Einde zomer 2019

Treffen bij de Goyer.

Dit jaar hebben Els en ik niet geparticipeerd aan de zomerbijeenkomsten. Aan de eerste niet, omdat we toen op vakantie waren en aan de laatste niet uit principe. Dat verdient een verklaring. Tijdens mijn werkzame leven had ik een eenduidige taakopdracht. “Het behartigen van de economische belangen van het bedrijfsleven .” In het Gooi was er echter na de oorlog een omslag gekomen. Men wilde het bedrijfsleven beknotten en zeker niet laten uitdijen. Dit kreeg zijn neerslag in de Gooise Industrieverordening. Dat ressorteerde effect en de breed gesorteerde werkgelegenheid die ik bij mijn komst in 1968  aantrof verschraalde tot wat het nu is. Een bezoek aan de talloze plekken waar vroeger mensen hun brood verdienden en die nu omgetoverd zijn tot woningen trok me niet aan. Hier kan ik een boek over schrijven, hetgeen ik niet zal doen want het onderwerp is de informele door Erik georganiseerde  zomerslotbijeenkomst bij de Goyer ( hij heeft aandelen in die zaak).  Ik kreeg niet het idee dat er veel mensen gegolfd hadden, dus die smoes kunnen we in het vervolg ook achterwege laten. De bijeenkomst werd er niet minder door. Er werd verhaald van vakantie ervaringen. Voor mij ging de prijs naar Evert-Jan, die tijdens een bezoek aan dochter Nicolien en haar gezin in Australië ook de binnenlanden heeft bezocht en daar alleen stuifzand en miljarden vliegen had ontmoet. Een volkomen leeg gebied waar de enige dieren die daar waren uitsluitend als kadaver figureerden.  Ik heb zelden iemand zo enthousiast over een vakantiebestemming horen praten. Kortom, het was een clubje bereisde Roelen die niet in de weg werden gezeten door een voorzitter of protocollen. Zo kon de aandacht dan ook volledig uitgaan naar de maaltijd. Er werd geopend met een tophit uit onze eigen keuken, de Thaise vissoep. Wij maken hem op basis van kippenbouillon. Wie het recept wil hebben, hij melde zich. In dit soort situaties moeten we vaak concluderen dat het restaurant een redelijke prestatie heeft geleverd maar dat ik het zelf beter kan. Hier was de stand gelijk. Evenveel lof verdiende de kalfs  picanha  oftewel het staarstuk van het kalf. Aanschouw je een kalf dan heeft hij een rechte rug en vlak voor de aanhechting van de staart, waar je overigens ook heerlijke dingen mee kunt doen, zie je een lichte welving. Dat is de picanha. Deze was perfect klaargemaakt. De anderen hadden zalm en een enkeling week uit naar mosselen. Van niemand heb ik moppers gehoord.  Het was meer dan gezellig en dat bleef gelukkig zo toen bij het afrekenen Erik de zaak niet correct had besproken met de bediening.  De bedoeling was dat eenieder zijn eigen consumpties  zou betalen. Nu werd de totale rekening gedeeld door achttien; de schraalhanzen subsidieerden de slokoppen. Net als in het echte leven.  Het was een fraaie avond.

Huizen, 30/08/2019
Henk Kok

3e Zomerbijeenkomst 19 augustus 2019

Begeleide fietstocht langs herontwikkelde (woningbouw)projecten in Hilversum.

Onze rondleider was de heer Erik van Schaijk. Hij is werkzaam als Adviseur Stedenbouw bij Team Ruimtelijke Kwaliteit, afdeling Beleid & Ontwikkeling van de gemeente Hilversum. Hij gaf ons een inkijkje op de planologische aspecten die hierbij spelen en gespeeld hebben.

We fietsten langs gerealiseerde en geplande transities van gebouwen naar woningbouw, zoals Villa Industria, de Melkfabriek, Lucent en Gooische Brink, maar ook langs herinrichting van oude en nieuwe woonwijken, zoals Liebergen en Anna’s Hoeve. Onderweg passeerden we een aantal locaties waar in de toekomst ontwikkelingen te verwachten zijn, zoals het stationsgebied.

We waren gestart bij het Raadhuis en na afloop hebben we gegeten bij Restaurant Meddens aan de Kerkbrink. Restaurant Meddens (voorheen gerenommeerde herenkledingzaak) is zelf een voorbeeld van wijziging van de functie van gebouwen en daarmee een waardige afsluiting van dit programma.

Een tiental leden van onze club hebben deze informatieve tocht meegemaakt en lekker gegeten bij Meddens.

Hilversum, 22 augustus 2019
André

Zomerbijeenkomst op Spandersbosch

Gewoonlijk ergens tijdens de clubloze maanden is het onze beurt om op Golfpark Spandersbosch een zomerbijeenkomst te organiseren; dit keer op 25 juli.

Normaliter bestaat deze uit een aantal spelers die een ronde van 9 holes golfen, een paar mensen die een clinic krijgen en leden die gezellig komen kijken en mee-eten op het mooie terras.

Vorig jaar was het ook al zeer warm met een temperatuur van meer dan  30 graden, maar konden we desondanks het sportieve deel afwerken.
Dit jaar bleek al in het begin van de week dat de temperatuur nog veel hoger zou uitpakken, wellicht wel 38 of 39 graden. Na overleg met diverse betrokkenen werd besloten het golfen niet door te laten gaan en de bijeenkomst te beperken tot een borrel en een gezamenlijke maaltijd.
14 van de 16 personen die zich hadden aangemeld verzamelden zich onder het genot van een borrel tegen 19 uur in het clubhuis; 2 leden van Hilversum West, 3 namens Wijdemeren en 9 clubleden van ons.

Daarna werd in de schaduw van de parasols ondanks de zeer hoge temperatuur genoten van een gezellige maaltijd. Het bedienend personeel presenteerde ons een bavette of zalm uit de oven; beide smaakten voortreffelijk.
En na enkele weken zonder clubbijeenkomsten was er uiteraard voldoende gespreksstof.

Het begon al donker te worden toen de laatste aanwezigen weer huiswaarts keerden.

Hilversum, 28 juli 2019
André