Topmenu

Activiteiten 2017-2018

klik op foto voor diavoorstelling

Bezoek in Braunschweig april 2018.

What makes people tick is in zijn algemeenheid bij mij een drijfveer om met anderen in contact te komen.  Ik denk dat dat in 1959 ook de grond was bij onze  voorgangers om  een relatie aan te gaan met een Duitse club.  Wat bezielde jullie in hemelsnaam, zou toen de onderliggende gedachte hebben kunnen zijn. We zijn nu bijna zestig jaar verder en ik heb daarvan 37 jaren mee mogen maken. Er is duidelijk sprake van veranderingen. Het verlies van onze vriend Hans-Georg is daar een voorbeeld van. Daarom vertrokken we vrijdagmorgen vroeg om bij Ingrid Casper haar nieuwe woning te bewonderen en over Hans-Georg te praten.

Wij vonden elkaar allemaal in het Huis van de Duitse stichtingen in het oudste deel van de stad waar de stichting een clustertje onroerend goed heeft en de attracties als hotel, museum en restaurant omheen gegroepeerd zijn. We werden voorzien van naambordjes hetgeen handig was, want het lukt me ieder jaar weer niet om het Duitse smoelenboekje uit mijn hoofd te leren. Ik miste wat mensen en daarnaar vragend leerde ik dat vele leden een obscuur bestaan leiden. Een duidelijk verschil met onze club, maar er zijn er meer. O.l.v. Lothar Stempin bezochten we de aanpalende kerk, waar de wonden van de oorlog mooi waren geheeld, maar de littekens nog duidelijk zichtbaar waren. Men had niet getracht de oude situatie te herstellen en zo was één wand geheel uit betonnen stroken met glas in lood opgetrokken. De tijd had het beton vergeeld en het paste nu harmonieus samen met het eeuwenoude zandsteen.  Na koffie, sekt “kuchen “en drie keer zoenen ging ieder zijns weeg. Voor Els en mij betekende dat een tochtje met  Axel een Ruth naar Rötgesbüttel waar zij een ruime bungalow bewonen. Ruth is de vrouw die een paar jaar geleden alle dames van onze club voorzag van een zelf gemaakt juweel, de meeste gebaseerd op oesterschelpen. Het avondmaal gebruikten we bij Brunhilde Scholtz. Brunhilde bezocht de bijeenkomsten in Hilversum samen met haar man in hun eigen vliegtuig. Haar man is al lang niet meer onder ons en Brunhilde leeft nu teruggetrokken in een fraai appartement dat nogal vol staat met de mooiste dingen, want wegdoen daar heeft ze een hekel aan. Ze serveerde voor ons de eerste asperges van het jaar. Verder was voor mij een primeur dat ik  van Meissen porselein at met zilveren bestek. Na de rote Grütszen was het tijd om Lubbert naar huis te brengen en naar huis te gaan. Op zaterdag werd eerst klooster Drübeck bezocht. Hier verhaalde Lothar van negen protestantse vrouwelijke kloosterlingen die tegen Luthers wil een groene fraaie kruiswegstaatsie handhaafden en ook anderszins buiten de lijntjes kleurden. Zij plantten in de tuin negen lindebomen naast elkaar. Of ze ze ook knuffelden verhaalt de geschiedenis niet. Feit is dat zeven van de negen het overleefden en nu als één natuurmonument kracht en eeuwigheid staan uit te stralen. Met Antoinette in ons midden hadden we de quiz over de leeftijd van de ons omringende gebouwen natuurlijk moeten winnen maar ik vrees dat Lothar een beetje vals speelde. Niet ongebruikelijk was ook de kerk alhier heel klein begonnen en in de loop der eeuwen uitgebouwd. Antoinette achtte het zichtbare deel 14e eeuw en Lothar zei dat het 12e was. Ik sta achter Antoinette.  In het kloostercafé kregen we een kom soep waar we de Brocken te voet op hadden kunnen klimmen. Gelukkig gingen we toch per bus naar het startpunt van de stoomtrein.  De Brocken was in het najaar 2017 getroffen door een storm met de lieftallige naam Frederique. Op sommige trajecten was het resultaat te omschrijven met de volgende formule:
(Oostvaardersplassen x  Verdun 1916)²
Ook hier weer de discussie wat te doen. Gelukkig hadden we Cornelia in ons midden, voorzitter van de natuurorganisatie met een hele lange naam.  Ze hadden besloten niets te doen. Voor Cornelia stond de biodiversiteit  voorop. Voordat ik de vertaling van: “zo lust ik er nog wel eentje “in Duits of Engels gevonden had waren we boven op de Brocken. Voor andere landen zou het een berg van 1140 meter zijn met zo nu en dan een fraai uitzicht. Hier had echter Heine gedicht:
Viele steine/müde Beine/ Aussicht keine; Heinrich Heine. Goethe had enkele scènes uit Faust hier gesitueerd. Er gaan verhalen over heksen en tot slot hebben de Russen er gelegen en was het in DDR tijd een luisterpost.  Kortom; een luisterrijk verleden waar per jaar zo’n miljoen mensen op bezoek komen. Kort na de “Wende “waren dat er maar liefst twee. Dat alles vertelde ons de gids in het museum, die niet alleen een AK-47 en een Sturmgewehr in een vitrine had staan, maar zelf sprak als een machinegeweer. We genoten een tijdje van het uitzicht dat ondanks de kleine statistische kans wel aanwezig was en gingen toen weer naar beneden om ons op te poetsen voor de feestelijke bijeenkomst in het Al Duomo restaurant. Met zo’n naam mag het niet verwonderen dat we een Italiaans buffet genoten. Maar ook de plichtplegingen waar iedere voorzitter naar uitkijkt: de speech. En ook de inkomend voorzitters worden voor de leeuwen geworpen. Het is verheugend als je kunt vaststellen dat je eigen voorzitter er met kop en schouders  bovenuit stak, zowel letterlijk als figuurlijk. Spring in het veld Isabelle moet nog eens op cursus, Jaap was lekker kort in de stijl van wacht maar af je zult wel zien en de inkomend voorzitter van Braunschweig  Knud was knudde. Hij durfde zichzelf CEO van een verzekeringsmaatschappij te noemen, maar sprak geen Engels. Noem je zelf dan Hauptgeschätsführer. Pijnlijk verschil was dat toen Marjolein het woord kreeg de Hilversummers zaten te glimmen van trots, terwijl behoorlijk wat Braunschweigers de ogen ten hemel keerden toen Isabelle aan het woord kwam.

De zondagmorgen was bestemd voor een museumbezoek. Aan het Hertog Anton Ulrich museum om precies te zijn. Na een restauratie van tien jaar was het recentelijk heropend.  Men was erin geslaagd het meest nerveuze alarmsysteem dat ik ooit heb meegemaakt te installeren. Bovendien was de toelichting op het gebodene geplaatst op bordjes die onder een hoek op de brede plint waren gemonteerd. De lichtval verplichtte je die van redelijk nabij te bekijken, waardoor je hoofd al snel binnen het bereik van de alarminstallatie kwam.
Voor € 2,4 mln. was men erin geslaagd twee ivoren beeldjes terug te kopen die het terugtrekkende Franse leger indertijd als krijgsbuit had meegenomen.  Indrukwekkend was het aantal Hollandse meesters. Verschillende Rembrandts en ook een Vermeer. Van zoveel cultuur krijg je trek en togen we naar een restaurant van een Rotarian, een voormalig tol-/koetshuis. Genoeg eten voor een weeshuis en de gezellige drukte van een naderend afscheid.  We tankten nog even V-power racing voor € 1,58 en gingen de baan op. Een voor één kwamen de vrienden ons voorbij. Edwins pijporgel maakte een geluid waardoor je hem niet over het hoofd kon zien. Halverwege werd het tijd voor een sanitaire stop en een kopje koffie. Dat dien je in de juiste volgorde te doen zodat je het bonnetje van het toilet in kunt ruilen voor een deel van je koffie. Ik hoopte al  dat we er medebroeders zouden zien. En inderdaad voegden Frank, Dorien en Lubbert  zich bij ons. Toen we wegreden bedacht ik dat het me om het even was wie er zou zitten. Ik geloof niet dat  onze club geteisterd wordt door kliekvorming of facties. Ik vraag me af of men dat in Braunschweig ook zou durven beweren.  International understanding. Het blijft boeiend.

Huizen,16/04/2018

HENK KOK

De vijfde donderdag van maart 2018.

Het was de vijfde donderdag van maart dus mocht Els ook weer eens ervaren waarom ik de donderdag altijd mijn balansdag noem. Na de malse kipfilet met ruim bemeten paneervest te hebben verorberd had Ellen weinig werk aan het weekbericht. Ruimschoots voordat wij ons op de Gnoelaan konden melden legde Marjolein de voorzittershamer neer en mochten wij vrij gaan spelen. Mijn disgenoten maakten hiervan gebruik door diepgravend de verdere ontwikkelingen met de dr.Lelyschool te bespreken. Eerdere ervaringen werd geëvolueerd en nieuwe plannen gesmeed. Voorbeeld van de dynamiek die de club beheerst. Om kwart over acht werden we dan toch opgeroepen ons naar huize Spruit te begeven voor een cultureel avondje. De hang naar cultuur bleek veel groter dan die naar kipfilet en het was dan ook een uitverkochte zaal. Vele partners gaven acte de présence, maar ook de buurman en oud Rotary vriend Gerlof Zijlstra.  Het was zeker 20 kg geleden dat ik hem voor het laatst zag. Het verbaasde me dan ook niet dat hij vertelde dat het leven dat ze leiden in Spanje zeer goed beviel. Wonend aan een golf course bleek hij het heuvelachtige terrein nog zonder mechanische hulp te kunnen overwinnen.
We werden verzocht een zitplaats te zoeken.
Afwisselend droegen Anke en Rutger een gedicht voor afgewisseld door pianospel van Jop. Hoewel men het er niet helemaal over eens was bleek dit de derde keer te zijn dat zo’n avond georganiseerd werd. De laatste keer speelde Paolo Giacometti op de toen pas gerestaureerde baby Steinway. De schroom die Jop misschien gevoeld heeft om niet al te ras in die voetsporen te treden is begrijpelijk maar misplaatst.  Hij startte met een mij totaal onbekend stuk Wit landschap van een dito componist Vasks.  IJle verstilde muziek die je zeker niet tijdens een lange autorit moet draaien, want dan eindig je geheid in de vangrails.  De muziek sloot naadloos aan op het door Anke voorgedragen gedicht Einde  van de winter van Judith Herzberg.  Rutger nam Genezen van Eijkelboom voor zijn rekening en Moeder van de ook door mij bewonderde schrijver Willem Elsschot. Jop speelde een laat werk van Liszt. Niet de gebruikelijk onstuimigheid die we van Liszt gewend zijn, maar La Gondola Lugubre van de man die het eind voelt naderen en nog even de poort openzet voor de a-tonale ontwikkelingen in de muziek die na hem kwamen. Iz bracht heel verrassend  een songtekst van Harry Jekkers. We mogen blij zijn dat die zijn ballingschap heeft opgegeven en weer door het land trekt. Via een Summertime van Gerswhin waar de lome warmte van afstraalde besloot Jop met de zeilen (Voiles) van Dubussy treffende gepareerd het Het Schip van Ida Gerhardt door Anke. Er mag ook gelachen worden werd inhoud gegeven door Rutger die sloot met St.Drachus en de Joor van John O’Mill, bewijzend dat je het met dyslexie nog een heel eind kunt schoppen. Toen gingen de stoelen aan de kant en werd er onder het genot van een hapje en een drankje nog lang genoten van de gastvrijheid van Jop en Netty.

Huizen, 30/03/2018.

Henk Kok

 

Bedrijfsbezoek Zutphen.

Amper hersteld van een ochtend wandelen voor water had ik me laten verleiden om in Zutphen een toren te beklimmen. Eerst genoten we echter in Grand Café  Berkelpoort een versterkende maaltijd. Wij waren te gast bij Paul onder wiens leiding de Nieuwstadskerk zou worden bezichtigd. Van top tot teen. De naamgeving duidt erop dat de bouw plaats vond in een stadsuitleg van Zutphen. Als middeleeuwse steden binnen de omwalling uit hun voegen barstten werd er een nieuwstad gebouwd. Dat kwam ik op eerdere tochten tegen in Haarlem, Leiden en Weesp. Men neemt aan dat er rond 1250 begonnen werd met de bouw. In de moerassen rond het IJ waren er misschien een paar vissers die eraan dachten om een dorp te beginnen. Amsterdam bestond nog niet maar Zutphen was al toe aan een stadsuitbreiding. In Zutphen bestond de Walburgiskerk al. De geschiedenis van het geloofsleven in Zutphen is interessant en niet altijd gezellig. Na de reformatie ging de kerk in protestantse handen over. Pas na de bezetting door de Fransen, in 1816, werd de kerk weer katholiek. Het avontuurlijke verleden van de kerk weerspiegelt zich dan  ook in de titel van het boekje dat we na afloop van Paul kregen: Geëerd, gedoogd, verloren en herwonnen. De levensloop in een nutshell.

Paul zet zijn niet geringe talenten in om de levensduur van de kerk nog wat te verlengen. We bestegen een stalen trap die tegen de buitenkant van de kerk bevestigd was. Een luchtige constructie waarbij je tussen je voeten door de diepte goed kon zien. Marianne had er halverwege de eerste etappe al genoeg van en keerde om. Daardoor miste ze de klokkenstoel. Eeuwenoud keihard eikenhout. Toch niet hard genoeg om geen last te krijgen van een knagende kever. Die werd verdreven door de hele kerk gedurende een lange periode zodanig te verwarmen dat de temperatuur in de kerk van de balken 60 graden werd. De grootste klok, waarbij enkele aanwezigen toch wilden laten blijken dat ze echt wel wisten waar de klepel hing en daarmee het openbare leven van Zutphen ontwrichtten, was tijdens de oorlog door de Duitsers gespaard. Een kleiner exemplaar van slechts 550 kg was wel naar beneden getakeld. Op weg naar Duitsland was de boot door het verzet tot zinken gebracht. Na de oorlog werd hij weer op zijn plek gebracht.  Na de klokkenstoel hield ik het voor gezien  en ging ik Marianne gezelschap houden. Op weg naar beneden bewonderde ik de buitenmuur. Grote kloostermoppen waarvan het ambachtelijk karakter was af te lezen. Toen ook de anderen weer beneden waren gingen we het interieur bezichtigen. Daaraan was niet af te lezen dat de kerk zo oud was. Ook hierbij had Paul veel verhalen. Als handtekening was er op een aantal plekken een in brons gegoten vis te vinden die Paul zelf ontworpen had. We waren even bezoekers van een voortgaande historie. Paul, bedankt.

Huizen, 25/03/2018
Henk Kok

 

Bedrijfsbezoek Fresh Forward.

Het bedrijf kon gevonden worden in het bekende voormalige tankstation bij het Joop den Uylplein. Over de duim gerekend ben ik daar in mijn werkzame leven 16.000 keer langs gereden maar erin was ik nog nooit geweest. Het pand deed me sterk denken aan de Tardis, het transportmiddel van Dr. Who in de langlopende Engelse SciFi serie. Van binnen was het veel groter dan van buiten. Ook na binnenkomst had ik nog geen idee waar Fresh Forward voor staat.  In ieder geval werden we ontvangen door een aantal frisse jonge dames die ons trakteerden op een  drankje naar keuze en een kop uiensoep. Intussen was ik in staat het interieur te bewonderen. Dat stelde me eindelijk in staat het begrip eclectisch eens te gebruiken. Kranten als behang, meubels van heel modern tot vintage; kortom designed by Stiefbeen en zoon.

Eerst nog even wat recente cijfers. Vorig jaar werden er in het Handelsregister 170.000 nieuwe bedrijven ingeschreven. 95.000 werden er uitgeschreven. De grootste groep, n.l. 13.000 nieuw ingeschrevenen waren management adviesbureaus. Er werden er trouwens 7.000 opgeheven.

Matt van der Poel deed filosofie en werkwijze van Fresh Forward voor ons uit de doeken. Van huis uit marketeer deed hij zijn ervaring op bij TUI. Daar bracht hij zijn collega’s ertoe in te zien dat ze voor de klanten bezig waren met de belangrijkste ervaringen van hun leven. Op basis van die ervaringen en een Amerikaanse goeroe waarvan de naam me even ontgaan is  ontwikkelde hij een systematiek waarbij niet meer de ratio, maar de bevlogenheid de drijfkracht wordt in het bedrijf. Kennelijk voorziet hij in een behoefte, want op het scherm werden de grootste bedrijven van Nederland getoond. Ook zijn er gemeenten die hun organisatie baseren op de magische driehoek van Fresh Forward die gevormd wordt door de drie i’s:

  • Inzicht
  • Inspiratie
  • Imagineering

Uit de organisatie die onder handen genomen moet worden wordt een dreamteam gevormd. In een frisse omgeving  worden ze ertoe gebracht van de present situation naar de future focus te kijken. Dit gaat d.m.v. imagineering op 7 terreinen. Enfin, we moeten natuurlijk niet de gehele aanpak verklappen want dan gaan die 13.000 anderen het ook doen. Matt eclipseerde want zijn zoon moest voor zijn VWO een werkstuk door hem geschreven verdedigen over het leven op Mars. Wij konden onze ervaringen nog eens doorspreken tijdens een riant Italiaans buffet. Als toetje was er  tiramisu en Claire Bijl, inderdaad de dochter van, die ons het gehele gebouw liet zien.

Ik vond het een leerzame avond.

Huizen 2/2/2018
HENK KOK

Nieuwjaarsbijeenkomst 2018.

De entourage was niet de gebruikelijke, maar wel bekend. Vanwege onoverkomelijke meningsverschillen met ons eigen honk werd er uitgeweken naar de Goyer Golf & Country Club. Er waren tijden dat ik bij dit soort activiteiten mopperaars aan mijn bureau kreeg die kwamen klagen over para-commerciële activiteiten. Maar zelfs van onze ras horecaman Kees kwam geen onvertogen woord. De fellowship commissie had opgeroepen tot feestelijke kledij, hetgeen uitmondde in een breed scala van mode uitingen. Het clubhuis van de Goyer was minder goed verlicht dan de aanpalende John de Mol villa waar ranzige TV wordt gemaakt waar niemand van ons natuurlijk naar kijkt.

De Goyer had goed verbouwd. Het had veel ruimte gecreëerd en problemen voor de fotograaf. Je wilt in dit jaargetijde niet direct flitsen want we hebben allemaal al van die bleke koppies. En flits je indirect dan moet je er rekening mee houden dat de lichtintensiteit afneemt met het kwadraat van de afstand. En dat met de licht absorberende smokings! Volgend jaar allemaal in licht zomer tenue. Dat was natuurlijk de sores van één man, de fotograaf. De rest had het verschrikkelijk naar zijn zin. Er waren gezichten uit lang vervlogen tijden. Een enkele keer werd er gesproken over dierbaren die er niet meer bij konden zijn. Kortom, plezier maar niet zonder gevoel.

Marjolein had, zoals gebruikelijk, alles goed voorbereid. Ze was blij met wat ze had, maar bracht ook haar goede voornemens onder de aandacht.  Het opnemen van een nieuw lid in de club is natuurlijk altijd een hoogtepunt.

We kregen een driegangenmenu. Maar vooraf waren er al enkele verfijnde amuses. De tartaar van het voorgerecht was subliem, de gekonfijte eendenbout van het hoofdgerecht smolt op je tong. Ik vraag me af hoe ze het gedaan hebben. Volgens de geldende regels van de HACCP moet men in de horeca veel hogere temperaturen aanhouden dan in de oorspronkelijke Franse receptuur, waarbij men nooit hoger gaat dan 55/60 graden C.

Enfin, zo beleeft ieder van ons wat anders op zo’n avond.  Mijn samenvattende conclusie was dat iedereen het enorm naar zijn zin had gehad. Hulde aan het organiserend comité.

Huizen 12-1-2018
HENK KOK

Oud-voorzittersdiner 2017.

Om te beginnen wat harde cijfers. 17 0ud-voorzitters en één voorzitter aanwezig. Twee afmelding (Cees en René. We hadden maar liefst drie overleden leden te herdenken: Leen, Lammert en Henk P. Misschien was het wel hierdoor dat de geest van vergankelijkheid de avond doordesemde. De avond was in elkaar gestoken door Esther en Jaap. Het liep dus soepeltjes, zoals we dat gewend waren geraakt tijdens hun voorzittersjaren. Marjolein kreeg de kans nog eens haar insteek voor het lopend jaar uit de doeken te doen: “Voorkomen”. Iz, Kuuk, Huib en ondergetekende hadden warme herinneringen aan het vroegere leven van Vuur, toen het als Roskam vele jaren het clubhuis van de HFV was. Ik was daar vanaf 1968 permanente gast. Lange jaren van inspanningen om Hilversum een gevarieerd bedrijfsleven te laten behouden. Als rode draad hadden Esther en Jaap bedacht dat iedereen inzage zou geven van markante momenten in hun leven. Een soort levensbericht dus en geheel in lijn met de traditie wordt hier geen verslag van gemaakt. Rutger pleitte ook nog voor kortere voorwoorden in de club. Iedereen is in staat om via Google van alles en nog wat te achterhalen en dit dan als interessant te lanceren in de club. Degene die de voordracht moet houden staat dan vaak voor een gladgeschoren gazon. Aangezien principes er zijn om naast je neer te leggen toch één minuscuul berichtje uit de voordrachten. Dick(82) meldde na het overlijden van Marja twee jaar geleden toch weer een nieuwe partner gevonden te hebben. Hij legde zijn gevoelens voor het gezelschap dat hem toch grotendeels vreemd was, open op tafel. Het is moeilijk te omschrijven, maar het behoren bij deze club gaf de aanwezigen zekerheid en geborgenheid. Rick sprak van de kracht van de groep, die hij had ervaren bij een droevige zaak in eigen kring, maar ook in de club aantrof. Ik heb zo langzamerhand vele bijeenkomsten van de oud-voorzitters meegemaakt en er zijn momenten geweest waarop ik op het punt stond verder af te zien van deelname. Daar stond ik niet alleen in en enkele jaren geleden is er zelfs een bijeenkomst geannuleerd. Dat zal nu niet meer gauw gebeuren en is dit instituut dat in 1956 voor het eerste werd gehouden gered voor de toekomst. En dan het eten. In tegenstelling tot Maxx kon Vuur het wel aan. We konden kiezen uit drie voorgerechten, drie hoofdgerechten en twee desserts. Die waren perfect bereid en werden vakbekwaam opgediend, rekening houdend met het programma. Erik had gezorgd voor de wijnen. Alles bij elkaar een memorabele avond.

Huizen,9/11/2017
HENK K.

Wijnproeven 2017.

De wijn voor het goede doel had ik al opgehaald. Ons clubgeweten André R. bracht mijn fijntjes onder de aandacht dat het formeel een gewone clubbijeenkomst was. En als bewijs verwees hij naar  onze alles verhalende site waaruit bleek dat ik vorig jaar ook al de weekberichtschrijver was. Uit de foto’s was af te leiden dat ik er samen met mijn echtgenote was. Thuis had ik al pasta met een Italiaanse vleessaus gemaakt, voorafgegaan door een heilzame kalfsstaartsoep. Ik dacht dan ook nog even zonder trek en broodje nuchter aan te schuiven bij Maxx om vrienden en genodigden hun dessert te zien nuttigen. Zo ver bleek men nog niet. Iedereen zat braaf op zijn plek te wachten op het opnemen van het voorgerecht. Daar waren en drie van: Carpaccio salade, paprikasoep en rivierkreeftjes salade. Dat laatste verheugt mij. De rode Amerikaanse rivierkreeft heeft zich ontwikkeld tot een ware plaag. Als drager van een virus heeft hij onze Europese rivierkreeft al weten uit te roeien. Er is geen kruid tegen gewassen, dus zou ik zeggen: If you can’t beat them, eat them!  De hoofdgerechten: Groente lasagne( fout geschreven als lasagna), Gekonfijte parelhoen en Pasta Pesto gamba heb ik niet meer mogen aanschouwen. Voor ik kon horen of ze lekker waren werd in naar Mijn Hemel gestuurd om te vertellen dat het nog eventjes zou duren.  Tim en Gerard konden weer even omhoog komen uit de startblokken. Met enige moeite konden we gasten die niet mee hadden gegeten ervan weerhouden weer weg te gaan.  Een via Erk H. geworven klant, Jeannette dacht ik, kwam ook uit Amsterdam. De dame van de Lelyschool waar ik naast aan tafel zat in Maxx ook al. Het was al voorspeld in de MIRT, de lavastromen uit Amsterdam zullen het Gooi overspoelen.  Ik zou zelf een minder verwoestende beeldspraak gehanteerd hebben. Enfin, dat de invloed van Amsterdam niet ophoudt bij Weesp is voor mij evident.  Daar ging het echter niet om. Er moest gedronken worden voor het ingroenen van de speeltuin. Hans v.d. Poel kwam zijn bijdrage ook leveren. Marja en Kuuk zag ik. Het was een geanimeerde bijeenkomst. Dat ik toch wat bedroefd naar huis ging kwam door de ontmoeting met Emy en Huib.

Huizen,3-11-2017
Henk K.

Vierde zomerbijeenkomst 17 augustus 2017.


Fietstocht langs de 10 mooiste plekken van Hilversum.

Wat zijn we toch gezegend als club met een lid als gids :  Pieter Hoogenraad. Altijd in voor een wandeling of fietstocht met uitleg. En niet zomaar een verhaaltje; na een tochtje langs de 10 mooiste plekjes van Hilversum blijkt dat Pieter niet alleen de titel Meester mag dragen maar hij ook als een echte (school)meester gezag weet af te dwingen. Met slechts een klein kaartje als geheugensteun wist  Pieter 9 Rotarians en aanhang (3 van West, de overige van onze club)  onderweg te boeien met historische feiten en hier en daar een persoonlijke interpretatie. En op tijd en zonder verdwalen.

Het lukte Jacobus van Rees niet zijn gelijkheidsideaal in de Kolonie in Laren vol te houden,  maar zijn goede werken in Hilversum hebben hem wel een beeltenis met een mooie bank opgeleverd. Strijder tegen alcohol als genotsmiddel; niet zo gek dat we als Rotarians  zo’n plekje niet kennen. Bij het bezoek aan Het Heksenweitje bleek dat de aanleiding voor het eerste machtsvertoon van publiek verzet tegen boze gemeentelijke bouwplannen.  Nooit geweten dat de Trompenbergers zich met steun van kampers  hebben geweerd. Mocht één van ons toch willen wonen in de buurt van het weitje en interesse hebben in de woning aan de Trompenbergerweg 41a bedenk dan wel dat de  Sequoiadendron giganteum (mammoetboom) met een omtrek van meer dan 6,5 meter en een hoogte van 52 meter de hoogste boom in Holland is en beschermd. Geen wonder dat de verkoop wat stagneert https://www.funda.nl/koop/hilversum/huis-49131892-trompenbergerweg-41-a/

De vijver bij de Laan van Vogelenzang blijkt een restant van het oude landgoed van de familie Blijdesteijn ; dankzij Doduk ontkomen aan de vingers van een ontwikkelaar die ging voor de hoogste grondopbrengst.
Villa Henriette op het voormalige NCRV terrein is niet alleen architectonisch het vermelden waard maar zeker ook dankzij haar bewoners; gebouwd voor Jan ter Meulen (de bouwer van het Suzannapark, “Esthers buurtje”) als “zomerhuisje”,
 later bewoond door een oud Indiëganger, die de villa in 1937 overdeed aan de NCRV, hun eerste studio. In de oorlog huisde Herweijer, die namens de NSB de omroep onder de duim hield, in het pand; toen de grond hem te heet werd onder de voeten stapte hij op zijn fiets en verdween naar Zwitserland. Nooit meer iets van hem gehoord. De laatste ons bekende bewoner is Henk Pestman die met zijn Reflexo het souterrain bewoont.

73 traptreden leiden van de Badhuislaan naar de 15meter lager gelegen Oude Haven. Zomaar weer een stukje architectuur van Dudok waar je argeloos langs zou lopen. Dat de gemeente mooie plannen had met de Oude Haven blijkt uit de uitbouw over het water met zicht op de Zoutbunker. Jammer dat altijd vergeten wordt dat de buitenruimte ook onderhoud vergt.

De begraafplaats aan de Bosdrift is aangelegd in een “gemengde stijl” in landschapstermen. Circa 8 jaar geleden weer in gebruik als begraafplaats; een bezoek aan het hoekje waar een 20tal Diakonessen begraven liggen gaf stof tot nadenken: al deze dames die het een leven lang zonder man hebben moeten (of mogen) doen zijn zonder uitzondering opvallend oud geworden. Bij dit hoekje met begraven religieuze alleenstaande dames bracht Pieter een recente ontmoeting met nonnen op de St. Barbara begraafplaats ter sprake. De ervaringen van deze dames als “groene verpleegstertjes” in het RKZ met het wassen van het andere geslacht zullen vast binnenkort te lezen zijn in een uitgave van Hilversums Historisch Tijdschrift Eigen Perk.

Ter afronding van de fietstocht nog even door de uitbreiding van Dudok met mooie doorkijkjes, zichtlijnen en architectonische details.

Of het de 10 mooiste plekjes in Hilversum zijn, was  aan iedereen zelf ter beoordeling; Pieter kon er zo nog wel 10 aan toevoegen. Dat is dan alvast mooi geregeld voor het volgende zomerprogramma.

Mout als afsluiting houden we er dan ook in.

Pieter, bedankt.
Rens Metz

Derde zomerbijeenkomst 7 augustus 2017.

Traditiegetrouw speelt één van de zomerbijeenkomsten zich af bij het watersportbedrijf van Jasper Blom, lid van Wijdemeren. Toch was het deze keer niet business as usual, want we mochten leden van Hilversum International verwachten. Van de weeromstuit  ging de correspondentie over in  het Engels, zeer adequaat door Barry Koperberg afgehandeld. Tot onze verrassing  werd Hilversum International vertegenwoordigd door enkele struise Hollandse vrouwen.  Waren we gewoon toch weer onder elkaar.  Optimistisch van aard had de organisatie een lange tafel voor veertig personen buiten gedekt.  Marilyn Newalsing functioneerde als gastvrouw. Een rol die ze met natuurlijk talent vervulde. Haar gezag ontleende ze aan  een kapiteinspet en dat ze zo’n massa gemakkelijk naar haar hand kon zetten werd duidelijk toen ze in kleine kring vertelde dat ze het jongste kind was in een gezin met twaalf kinderen. De ouders waren door de voor de hand liggende namen heen waardoor zij het moest doen met de voornamen Marilyn Brigitte. Ik veronderstel dat vader niet afgeschrikt werd door vrouwelijk schoon.  Jasper doneerde de wijn, een wijn met een Nieuw-Zeelandse naam, maar afkomstig uit Zuid-Afrika. Waarschijnlijk een verwijzing naar het vermeende internationale karakter van de bijeenkomst.   Marilyn opende het Indonesische buffet. Het werd echt geanimeerd, maar er moest ook gevaren worden. Els en ik belandden op het slepertje van de werf. Dat werd vakbekwaam bestuurd door een nieuw lid van Wijdemeren die volgens mijn gade Frans heet. Desgevraagd meldde hij dat hij zijn handigheid met boten had verworven door er jarenlang een te hebben. Hij had daar recentelijk afscheid van genomen. Het bedrag dat de verkoop opleverde had hij in een potje gedaan, na een gewonnen strijd met zijn echtgenote die er een nieuwe keuken van had willen kopen.  Voelde hij de behoefte om te gaan varen dan huurde hij een boot en peurde de middelen daarvoor uit het potje en kon op die manier nog jaren voort, gevrijwaard van alle problemen die met het bezit van een boot gepaard gaan. Ooit had ik in Kortenhoef een visbootje. Ik herkende zijn gevoelens. Vorige week  voer ik vier dagen met een oude studievriend van Huizen naar Franeker, waar zijn Valk vlet gebouwd werd. Aparte ervaring die me echter overtuigde van het feit dat je geen boot moet willen hebben, maar een vriend met een boot. We zagen de zon ondergaan en sommigen kregen het koud. Terug aan de wal wachtte er warme koffie met gebak op ons. Jasper bracht nog een jazz festival onder de aandacht en Pieter riep op om onder zijn leiding de tien aantrekkelijkste punten van Hilversum te bekijken op de vierde zomerbijeenkomst. Wedden dat buslijn 320 naar Amsterdam daar weer niet bij zit. Huizen, 8/08/2017 HENK KOK

Tweede zomerbijeenkomst 27 juli 2017.

Golfen op Spandersbosch

Ik was er helemaal klaar voor. Scherp geslepen 18/85 mm lensje op de EOS 60d.  SD kaartje met nog tig Gigabytes aan ruimte. Aangekomen op de golf doken de nijvere drietallen reeds op uit het struweel. Had nog net tijd om een wit wijntje te bestellen, maar reeds voor de eerste slok moest ik de wei in om de prestaties op de gevoelige plaat vast te leggen. Dat is een uitdrukking uit een ver verleden toen de techniek van het fotograferen nog een  verklaarbaar en inzichtelijk proces was.  Dat met de komst van de digitale beeldvastlegging ook moderne problemen opgeld doen bleek toen ik terugkeerde bij mijn witte wijn.  Toen ik even wilde checken wat er van de fraaie composities geworden was meldde het beeldscherm: “geen kaart “.  Met: je bent mesjogge, nondeju kijk dan er zit wel een kaart in, kom je niet verder. De frictie tussen mij en de techniek zette ik uiteindelijk om in fysieke frictie.  En zie, na een groot aantal keren het kaartje in en uit het desbetreffende gleufje te hebben gehaald had ik weer contact. Helaas was toen iedereen aan de borrel dus de sportieve foto’s komen weer volgend jaar, Deo volente. Maar gelukkig had Erik, als een van de spelers in de baan ook een aantal foto’s gemaakt, waarvan er vele zijn toegevoegd . Er was voor mij een groot aantal nieuwe gezichten. Zij deden er natuurlijk al jaren mee, maar voor mij waren ze nieuw.  Wat ook helemaal nieuw was,  was de procedure bij het golfen. Het was me al opgevallen dat de balletjes in de zak werden gestoken lang voor ze in het putje verdwenen. Het hoe en waarom is aan mij voorbij gegaan. Ik zal André vragen hier verslag van te doen. Wordt het een soort quatre mains column. Bij deze dan: Wij speelden Texas Scramble hetgeen betekent dat elke flight (groep) samen probeert met zo weinig mogelijk slagen de bal in de hole te krijgen. De winnende groep bestond uiteindelijk uit  Hanneke Niekus, Sietse Eenstman en André Sijtsma. De aanmoedigingsprijzen gingen naar Cobien Kerssemakers en Piet Nagel. André plaatste de prijsuitreiking aan het begin van de avond. Michael en zijn Ingrid waren er ook. Michael in een strak pak, aangevend dat er ook nog een andere wereld is dan die van de golfende pensionado’s.  Net als bij Ollie B. Bommel wordt een dergelijke happening afgesloten door een eenvoudige doch voedzame maaltijd. De keuze was deze keer uit pasta met zalm of sateh. Piet was zó blij dat hij een balletje had gewonnen dat hij ons op en rondje trakteerde. Het was een geanimeerde bijeenkomst. Thuisgekomen las ik nog een paar columns uit Carmiggelt dungedrukt. Heel  goed voor mensen die denken dat ze kunnen schrijven. Enfin, volgende keer beter. Huizen,28/07/2017 Henk Kok

Eerste zomerbijeenkomst bij boer Jansen op 17 juli 2017.

Aan de voorkant stop je er gras in en dan komt er aan de onderkant melk uit. Dat is de rudimentaire samenvatting van het bedrijf van Herman Jansen dat we op de eerste zomerbijeenkomst met drie Rotary clubs bezochten. Dan ben je al een stuk verder dan de hordes stadskinderen die menen dat melk van Albert Heijn komt.  Dat het toch nog een stuk ingewikkelder ligt leerden we uit de voordracht van Harm. Maar eerst was er kans om onder het genot van een drankje oude en nieuwe kennissen te begroeten. We waren met zijn dertigen.  De zon scheen, de zwaluwen scheerden om onze hoofden en de lucht was vervuld van de rurale geuren die bij het agrarisch bedrijf passen. We genoten een Italiaanse buffetmaaltijd en toen werd het tijd ons te verdiepen in het bedrijf. Laat ik beginnen met conclusie en samenvatting. Een moderne boer is te vergelijken met de Chinese goochelaar die talloze schotels op stokjes moet laten draaien, zonder er een op de grond te laten vallen. Afkomst uit een boerengeslacht strekt tot aanbeveling en het is ook niet verkeerd als je een beetje gek bent.  In ieder geval moet je een visie hebben, die gefundeerd is op wetenschappelijke inzichten. Aangezien het kader bepaald wordt door –Brusselse- regelgeving, die op allerlei terreinen de vingers in de pap heeft, moet je je voortdurend oriënteren op wat er aldaar broeit. Van quotering tot CO² uitstoot. Alles is geregeld. Opvallend is hierbij dat Nederland ook hierin het braafste jongetje van de klas is en regels met harde hand handhaaft, terwijl er in andere landen  wat soepeler mee omgesprongen wordt. Harm is afkomstig uit een Kortenhoefs veehouders- en handelaars geslacht. Hij kon een bedrijf aan de Melkmeent overnemen. Met bewondering heb ik naar zijn aanpak staan luisteren.  Afkomstig van driehoog in Amsterdam heb ik natuurlijk geen recht van spreken, maar als oud-bedrijfstakanalist heb ik de veeteeltsector altijd met interesse gevolgd.  De opkomst van de Frisian Holstein heb ik met verbazing gevolgd. Of je Ferrari’s gebruikt als bestelauto. Harm kruist een Frans ras uit de Jura met Zweedse koeien. Zijn veestapel ziet er dan ook uit alsof hij een stier gebruikt met toverballen. Alle scharkeringen tussen zwart en rood en markante witte koppen. Maar hij heeft geen stier.  “Het spul “komt in vloeibaar stikstof op de boerderij en hij verricht de inseminatie zelf. Alsof het boerenbedrijf  met 160 koeien niet genoeg heeft is er ook nog een theesalon bij en een kinderboerderij. Alle ondergebracht in aparte rechtsvormen.  Op de boerderij werken ook mensen met afstand tot de arbeidsmarkt en is het ook een zorgboerderij.  Ik zou er nog veel over kunnen zeggen maar raad aan er zelf eens te gaan kijken en neem vooral je –klein-kinderen mee. We kregen ook een rondleiding . De 160 koeien worden in batches van 24 gemolken. Ook hier heeft de automatisering toegeslagen. Ik zal nooit meer een product van de Campina kunnen nuttigen zonder aan Harm Jansen te denken. Leerzame avond. Huizen, 18/07/2017 HENK KOK